براي دخترم

 

New Image

همراه دسته اي از گلهاي وحشي،

با عطر پونه و باران،

كمياب مثل خودت،

جامانده از خواب هاي ديشبت،

بيدار مي شوي…

 

و مثل باد…

قبل از صداي بوق سرويس،

تنگ هم كلاسي هايت،

جاخوش مي كني…

 

آنگاه…

 

فارغ از گذشته،

رها از آينده،

در لحظه…

خنده فرياد مي زني…

 

و به همسايه ها عوض بوق،

شادي پيشكش مي كني…

 

اينبار پدر مي ماند،

خيال تو،

و شعري براي تو…

91/10/11

كنار تو

 

تنهايي

يك روز،

پروازم مي دهي…!

روز ديگر،

زندانيم مي كني…!

 

يك روز،

پهلويت،عاشق مي شوم…!

روز ديگر،

كنارت،از خودم هم بيزارم…!

 

يك روز،

دست مي اندازي گردنم و مرا به اوج خيال مي بري…!

روز ديگر،

يك عالمه خيالات برايم سوغاتي مي آوري…!

 

يك روز،

نگرانم،يكي بخواهد خلوتمان را برهم زند…!

روز ديگر،

وحشت دارم ،نكند بخواهي با من خلوت كني…!

 

يك روز،

هر چه دنبالت مي گردم،گم مي شوي…!

روز ديگر

هر چه فرار مي كنم،پيدايم مي كني…!

 

من با تو چه كنم؟

.

.

.

.

.

.

 

«تنهايي»

91/10/09

آلزايمر

آن روزها…،

كه رودخانه غم،در دلم خروشان بود…،

او آمد… 

و سهم خودش را،

با يك نقب،

به دلش سرازير كرد…

 

حالا،

كه رودخانه «آرام» گرفته…،

او غمگين است…

.

.

.

 فكر مي كند من «آلزايمر» گرفته ام…

91/10/08

 

 

لالايي درخت

پشت ديوار،

               نگاه من،                 

                حياط همسايه،              

                بالا تنه درخت…           

 

حضور گنجشك،

عبور سنجاقك،

             بوسه خورشيد،            

شادي درخت…

 

سقوط ميوه،

 فرار گنجشك،

  طعنه خورشيد،

اخم درخت…

 

آمدن باد،

پرسه شاپرك،

سلام ابر،

خنده درخت…

 

پررويي باد،

دعوت رقص،

قبول شاپرك،

شرم درخت…

 

التماس باد،

اصرار شاپرك،

وساطت ابر،

قبول درخت…

 

پيش درآمد باد،

نعنوي ابر،

آبرك شاپرك،

نگاه درخت…

 

شش هشت باد،

             عشوه ابر،                 

              بشكن شاپرك،                  

        رقص درخت…          

 

افراط باد،

تقلاي ابر،

جيغ شاپرك،

دلشوره درخت…

 

فرار ابر،

مرگ شاپرك،

خستگي باد،

غصه درخت،

 

سلام مهتاب،

احوالپرسي جغد،

خميازه من،

لالايي درخت…

91/10/05

پدر

???????????

چشم به راه صداي ماشينت بودم،

تا از كوچه بيايد…

 و مثل هر روز،

پشت درب حياط مخفي مي شدم،

 تا غافلگيرت كنم…

 

بومب…

 

 از وحشت فرياد مي كشيدي…،

و براي من عجيب نبود،

كه مثل روز قبل،

باز هم گول خوردي…

 آنوقت…،

باشوق…،

تا جايي كه مي توانستم،

به آسمان مي پريدم،

تا در آغوشت جا خوش كنم…

 

از من مي خواستي تا،

با ريش هاي زبرم،

 صورتت را بسوزانم…!

و من صورتم را محكم به صورتت مي ماليدم،

تا بار ديگر صداي فريادت را بشنوم…

 

آ آ آخ خ خ…

 

هر دو فرياد مي كشيديم…،

و باران اشك از چشمانمان  سرازير مي شد….

 

تو از خنده،

من از درد…

 

چه درد خوشي!

 

مثل اكنون،

 كه پسرم با ريش هايش،

صورتم را آتش مي زند…!

و فريادمان به آسمان مي رود…

 

من از خنده،

او از درد…

 

پسرم جاي من نشسته،

من جاي تو…،

تو جاي پدربزرگ…

و پدربزرگ كنارخدا…

.

.

.

روزگار:

بيا جيب هايم را بگرد!،

هر چه بود،مال تو…

بجايش از سر جايت تكان نخور…!

91/10/02

مرثيه پائيز

مي روي و برگهاي خسته درختانت را،

به زمين مي سپاري…

به اين اميد كه اجسادشان كمك كنند،

به رويش جوانه هاي نو…

 

مي روي و چشم شاعرت را براي يك سال،

به انتظار مي گذاري…

به اين اميد كه هميشه،

برايش، تازه بماني…

 

كسي چه مي داند…!

شايد وقتي كه باز مي گردي،

ببيني كه او هم،

براي كمك به رويش جوانه ها،

رفته باشد…

91/09/29